Kur një musliman ngrihet për namaz, kudo që të jetë në botë — në Tiranë, Prishtinë, Shkup apo Nju Jork — fytyra i drejtohet nga i njëjti pikë: Qabeja në Mekë. Ky drejtim, i quajtur kibla, nuk është thjesht një detaj teknik i namazit. Ka një histori dhe një kuptim që e lidh çdo musliman me të gjithë të tjerët, kudo që të falen.
Kibla e Parë — Bejtul-Makdisi
Për rreth 16-17 muaj pas Hixhretit (shpërnguljes së Profetit a.s. në Medine), muslimanët faleshin të drejtuar nga Bejtul-Makdisi (Xhamia El-Aksa) në Jerusalem.
Momenti i Ndryshimit
Një ditë, ndërsa besimtarët po falnin namazin në një xhami në Medine, erdhi shpallja që ndryshoi kiblën. Sipas transmetimeve, xhemati e ndryshoi drejtimin aty për aty, në mes të namazit, duke u kthyer nga Qabeja pa e ndërprerë faljen. Për këtë arsye, ajo xhami sot njihet si Mesxhidi Kibletejni — Xhamia e Dy Kiblave.
Ne shohim ty (Muhamed) duke e kthyer fytyrën nga qielli, prandaj do të të kthejmë kah një kible që të kënaq. Kthe fytyrën tënde nga Mesxhidi Harami! Kudo që të gjendeni, ktheni fytyrat tuaja nga ai.
Pse Pikërisht Qabeja?
Qabeja nuk është një ndërtesë e zakonshme — sipas Kuranit, themelet e saj u ngritën nga Ibrahimi (a.s.) dhe djali i tij Ismaili (a.s.), si shtëpia e parë e ngritur për adhurimin e një Zoti të Vetëm.
Kur Ibrahimi ngriti themelet e Shtëpisë (Qabesë), së bashku me Ismailin: "O Zoti ynë, pranoje këtë prej nesh!"
Simboli i Unitetit
Allahu nuk ka nevojë për një drejtim — Ai nuk kufizohet nga hapësira. Kibla ekziston për ne, jo për Të: një pikë e përbashkët që i bashkon miliona muslimanë, në çdo cep të botës, drejt të njëjtit qëllim, pesë herë në ditë.
Herën tjetër kur të kthehesh nga kibla për namaz, kujto se nuk je i vetëm në atë drejtim — je pjesë e një rrethi që përfshin çdo musliman, në çdo kohë e në çdo vend, të kthyer nga e njëjta Shtëpi që nga koha e Ibrahimit (a.s.).
