Historia e Jusufit (a.s.) është e vetmja histori në Kuran e treguar e plotë, nga fillimi në fund, brenda një sureje të vetme — Surja Jusuf. Allahu e quan atë "ahsenul-kasas", tregimi më i bukur. Është një histori xhelozie, tradhtie, durimi të gjatë dhe një falje që ka çfarë t'i mësojë çdo besimtari.
Ëndrra që ndryshoi gjithçka
Kur ishte fëmijë, Jusufi (a.s.) pa një ëndërr: njëmbëdhjetë yje, dielli dhe hëna po i binin në sexhde. I ati, Jakubi (a.s.), e kuptoi menjëherë kuptimin e thellë të kësaj ëndrre, por e paralajmëroi djalin të mos ua tregonte vëllezërve, se do t'u shkaktonte xhelozi.
Jakubi (a.s.) i tha: "O djali im, mos ia trego ëndrrën tënde vëllezërve të tu, se do të kurdisin kundër teje ndonjë dredhi. Vërtet, shejtani është armik i hapët për njeriun."
Bunari dhe tradhtia e vëllezërve
Xhelozia e vëllezërve u bë aq e madhe sa vendosën ta largonin Jusufin (a.s.) nga jeta e babait të tyre. E hodhën në thellësi të një bunari të braktisur, ndërsa i thanë Jakubit (a.s.) se e kishte ngrënë ujku, duke i sjellë këmishën e tij të lyer me gjak të rremë.
Por Allahu kishte një plan tjetër. Një karvan udhëtarësh e gjeti Jusufin (a.s.) në bunar dhe e shitën si skllav në Egjipt, te një njeri me pozitë të lartë (el-Azizi), i cili urdhëroi që ta trajtonin me nder.
Kur i sollën këmishën me gjak të rremë, Jakubi (a.s.) tha: "Jo, shpirti juaj jua ka zbukuruar një gjë tjetër. Durim i bukur pra! Allahu është Ai që më ndihmon kundër asaj që përshkruani."
Sprova në shtëpinë e Azizit
Ndërsa u rrit në shtëpinë e Azizit, Jusufi (a.s.) u ballafaqua me një sprovë të re: gruaja e Azizit u përpoq ta joshte. Ai refuzoi me vendosmëri, duke kërkuar mbrojtje te Allahu, edhe pse kjo do t'i kushtonte lirinë.
Jusufi (a.s.) tha: "Allahu më ruajttë (nga kjo)! Zotëriu im më nderoi vendqëndrimin tim. Vërtet, keqbërësit nuk shpëtojnë."
Pavarësisht se dëshmitë e provuan pafajësinë e tij, Jusufi (a.s.) përfundoi në burg për vite me radhë — një padrejtësi që e mbajti me durim, duke i dhënë përparësi kënaqësisë së Allahut mbi kënaqësinë e njerëzve.
Burgu, ëndrrat dhe dituria
Në burg, Jusufi (a.s.) fitoi respekt përmes urtësisë dhe aftësisë për të interpretuar ëndrra. Kur mbreti i Egjiptit pa një ëndërr të çuditshme — shtatë lopë të majme që i hanin shtatë të dobëta — asnjë nga këshilltarët e tij nuk mundi ta shpjegonte. Vetëm Jusufi (a.s.) e zbardhi kuptimin: shtatë vite bollëku, të ndjekura nga shtatë vite thatësire.
Mbreti u mrekullua dhe urdhëroi që ta sillnin Jusufin (a.s.) para tij. Por ai, para se të pranonte lirinë, kërkoi që e vërteta për pafajësinë e tij të dilte plotësisht në shesh.
Nga i burgosuri te ministri i Egjiptit
Kur e vërteta u vërtetua, mbreti i besoi plotësisht Jusufit (a.s.), i cili vetë kërkoi të merrte përgjegjësinë e depove të vendit gjatë viteve të vështira që po vinin.
Jusufi (a.s.) tha: "Më cakto mbikëqyrës të depove të vendit, sepse unë jam ruajtës dhe i dijshëm."
Kështu, ai që dikur ishte hedhur në një bunar dhe shitur si skllav, u bë njëri prej njerëzve më të fuqishëm të Egjiptit — duke shpëtuar mijëra jetë gjatë viteve të zisë përmes menaxhimit të mençur të ushqimit.
Ribashkimi dhe falja
Vitet e zisë i sollën vëllezërit e Jusufit (a.s.) në Egjipt për të kërkuar ushqim, pa e ditur se kush ishte ministri para të cilit qëndronin. Përmes një serie ngjarjesh, Jusufi (a.s.) i njohu ata, ndërsa ata nuk e njohën atë — deri në momentin kur ai vendosi t'ua zbulonte identitetin.
Në vend të hakmarrjes, Jusufi (a.s.) tregoi një nga shembujt më të mëdhenj të faljes në histori:
Jusufi (a.s.) tha: "Sot nuk ka qortim mbi ju! Allahu ju faltë, e Ai është më Mëshirploti i mëshiruesve."
Lajmi për Jusufin (a.s.) arriti edhe te Jakubi (a.s.), i cili kishte humbur shikimin nga pikëllimi i gjatë. Kur këmisha e Jusufit (a.s.) u vendos mbi fytyrën e tij, shikimi iu kthye — dhe familja u ribashkua pas dhjetëra vitesh ndarje.
Jakubi (a.s.) u kishte thënë më parë bijve të tij: "...Mos e humbni shpresën nga mëshira e Allahut! Vërtet, nga mëshira e Allahut nuk e humb shpresën askush, përveç popullit jobesimtar."
Mësimi që mbetet
Historia e Jusufit (a.s.) na kujton se çdo sprovë — qoftë tradhti, padrejtësi apo vite pritjeje — ka një qëllim që vetëm Allahu e sheh plotësisht. Durimi i bukur (sabrun xhemil) dhe besimi te plani i Allahut ishin ato që e çuan Jusufin (a.s.) nga bunari më i errët te froni më i lartë i Egjiptit. Dhe kur pati mundësinë të hakmerrej, ai zgjodhi faljen — sepse siç e tregon historia e tij, çdo gjë ishte pjesë e një plani më të madh e më të mirë.
