Tregimi i Nuhut (a.s.) është një nga mësimet më të mëdha të Kuranit për durimin dhe këmbënguljen në të vërtetën. Është historia e një njeriu që thirri popullin e tij drejt Allahut për gati një mijë vjet — dhe që nuk hoqi dorë, sado pak ta dëgjuan.
Thirrja që zgjati 950 vjet
Allahu e dërgoi Nuhun (a.s.) te një popull që kishte filluar të adhuronte idhuj. Ai i thirri ata natë e ditë, fshehtas dhe haptas, me çdo mënyrë të mundshme — t'i kthehen adhurimit të një Zoti të vetëm. Por shumica e refuzuan, e tallën dhe i mbyllën veshët.
Ne e dërguam Nuhun te populli i tij, dhe ai qëndroi ndër ta një mijë vjet pa pesëdhjetë...
Imagjino këmbënguljen: nëntëqind e pesëdhjetë vjet thirrje, pa u lodhur, pa u dorëzuar. Sa prej nesh do të duronin qoftë edhe disa vjet refuzim?
Anija mbi tokë të thatë
Kur populli e tejkaloi çdo kufi, Allahu e urdhëroi Nuhun (a.s.) të ndërtonte një anije të madhe — larg detit, mbi tokë të thatë. Sa herë që kalonin pranë tij, paria e popullit e përqeshnin dhe e quanin të çmendur: si po ndërton anije ku s'ka ujë?
Sa herë që pranë tij kalonte ndonjë grup nga populli i tij, e përqeshnin. Ai u thoshte: "Nëse ju na përqeshni, edhe ne do t'ju përqeshim, ashtu si po na përqeshni ju."
Nuhu (a.s.) vazhdoi punën me bindje të plotë te urdhri i Allahut, pa u ndikuar nga tallja e tyre.
Përmbytja dhe shpëtimi
Kur erdhi koha e caktuar, uji shpërtheu nga toka dhe ra nga qielli. Nuhu (a.s.) hipi në anije besimtarët e pakët bashkë me nga një çift të çdo lloji krijese. Valët u ngritën si male, dhe populli mohues u fundos.
Në ato çaste, ndodhi një nga skenat më prekëse të Kuranit. Nuhu (a.s.) e thirri djalin e tij, që kishte qëndruar me jobesimtarët:
"O biri im, hip me ne dhe mos u bëj me mohuesit!" Ai tha: "Do të ngjitem në një mal që do të më mbrojë nga uji." Nuhu i tha: "Sot s'ka mbrojtës nga urdhri i Allahut, përveç atij që e mëshiron Ai" — dhe vala i ndau, e ai u bë prej të mbyturve.
As lidhja e gjakut me një pejgamber nuk e shpëtoi atë që zgjodhi mohimin. Shpëtimi varet nga besimi, jo nga prejardhja.
Çfarë na mëson kjo ngjarje
Tregimi i Nuhut (a.s.) na lë mësime që vlejnë për çdo kohë. I pari: e vërteta kërkon durim. Rezultati nuk është gjithmonë i shpejtë — detyra jonë është të vazhdojmë, ndërsa rezultatin e di vetëm Allahu.
I dyti: tallja e të tjerëve nuk duhet të na largojë nga rruga e drejtë. Ata që e përqeshën Nuhun (a.s.) u fundosën, ndërsa ai u shpëtua. I treti: udhëzimi është dhuratë nga Allahu — ne ftojmë me dashuri, por zemrat i kthen vetëm Ai.
Le ta marrim Nuhun (a.s.) si shembull durimi: të mos lodhemi në të mirë, të mos dorëzohemi para talljes, dhe të mbështetemi gjithmonë te Allahu, i Cili nuk e humb kurrë shpërblimin e durimtarëve.
