Tregimi i Ademit (a.s.) dhe Iblisit është fillimi i historisë njerëzore — dhe mësimi i parë i madh i njerëzimit. Ai na zbulon se nga ku vjen shkatërrimi (mendjemadhësia) dhe si ngrihemi përsëri pas çdo rënieje (pendimi).
Krijimi i Ademit dhe urdhri i sexhdes
Kur Allahu vendosi të krijonte Ademin (a.s.) nga balta dhe i dha shpirt, urdhëroi engjëjt t'i bënin sexhde nderimi. Të gjithë engjëjt u përulën — përveç Iblisit, që ishte nga xhinët.
Dhe kur u thamë engjëjve: "Përuluni në sexhde para Ademit", ata u përulën, përveç Iblisit. Ai refuzoi dhe u tregua mendjemadh dhe u bë prej jobesimtarëve.
Arsyeja e refuzimit ishte mendjemadhësia — Iblisi e pa veten më të lartë se Ademi (a.s.).
Allahu i tha: "Çfarë të pengoi të përuleshe kur të urdhërova?" Ai tha: "Unë jam më i mirë se ai — mua më krijove nga zjarri, kurse atë e krijove nga balta."
Kështu, mëkati i parë në ekzistencë nuk ishte vjedhje a vrasje — ishte kryelartësia. Iblisi u dëbua nga mëshira e Allahut dhe u betua se do ta mashtronte njeriun deri në fund të kohërave.
Jeta në Xhenet dhe pema e ndaluar
Allahu e vendosi Ademin (a.s.) dhe bashkëshorten e tij, Havanë, në Xhenet, ku mund të shijonin gjithçka — përveç një peme të vetme.
Ne i thamë: "O Adem, ti dhe bashkëshortja jote banoni në Xhenet dhe hani lirisht nga ai ku të doni, por mos iu afroni kësaj peme, se ndryshe bëheni nga të padrejtët."
Iblisi, plot smirë, filloi t'u pëshpëriste, duke u betuar se po i këshillonte për të mirë — derisa i bindi të hanin nga pema e ndaluar. Në çast, ata e kuptuan gabimin e tyre dhe u mbushën me pendim.
Pendimi i parë në histori
Këtu qëndron zemra e tregimit. Ademi (a.s.) nuk u arsyetua dhe nuk u kryelartësua si Iblisi. Përkundrazi, ai e pranoi gabimin me përulësi dhe u kthye nga Allahu me një lutje që mbetet mësim për çdo besimtar:
Ata thanë: "Zoti ynë, ne i bëmë padrejtësi vetes sonë, dhe nëse nuk na fal dhe nuk na mëshiron, do të jemi vërtet prej të humburve."
Allahu, Falësi i Madh, e pranoi pendimin e tij.
Pastaj Ademi pranoi prej Zotit të tij disa fjalë, dhe Ai ia pranoi pendimin. Vërtet, Ai është Pranuesi i pendimit, Mëshirëploti.
Çfarë na mëson kjo ngjarje
Dy rrugë qëndrojnë përballë nesh në këtë tregim. Iblisi gaboi dhe u kryelartësua — dhe u shkatërrua përgjithmonë. Ademi (a.s.) gaboi dhe u përul me pendim — dhe u fal. Dallimi nuk ishte gabimi në vetvete, por çfarë bënë pas tij.
Të gjithë gabojmë — kjo është natyra njerëzore. Por dyert e pendimit janë gjithmonë të hapura për atë që kthehet me sinqeritet. Mos lejo që mendjemadhësia të të pengojë ta pranosh një gabim; dhe mos e humb kurrë shpresën te mëshira e Allahut, sepse Ai e do robin që pendohet.
