Pejgamberi ﷺ na ka treguar një ngjarje të mahnitshme për tre burra nga popujt para nesh që u gjendën përballë vdekjes — dhe u shpëtuan vetëm falë veprave të tyre më të sinqerta. Ky është një nga tregimet më të bukura që na mëson se çfarë vlere kanë veprat që i bëjmë vetëm për hir të Allahut.
Shkëmbi që ua zuri daljen
Tre burra po udhëtonin, kur shiu i detyroi të strehoheshin në një shpellë në një mal. Sapo hynë brenda, një shkëmb i madh u rrëzua nga mali dhe ua zuri plotësisht daljen. U mbyllën brenda, pa asnjë rrugë shpëtimi.
Atëherë i thanë njëri-tjetrit: "Pasha Allahun, asgjë nuk do t'ju shpëtojë nga ky shkëmb përveçse t'i luteni Allahut me veprat tuaja më të sinqerta." Dhe kështu, secili filloi t'i lutej Allahut duke përmendur një vepër që e kishte bërë vetëm për Të.
I pari: mirësia ndaj prindërve
I pari tha: "O Allah! Unë kisha prindër të moshuar, dhe nuk u jepja qumësht para tyre askujt — as fëmijëve të mi, as shërbëtorëve. Një ditë u largova larg duke kërkuar ushqim dhe u ktheva vonë, kur ata tashmë kishin fjetur. Mora qumështin si zakonisht, por nuk desha t'i zgjoja, e as t'u jepja fëmijëve para tyre — ndonëse fëmijët më qanin te këmbët nga uria."
"Qëndrova ashtu, me enën e qumështit në dorë, duke pritur deri në agim që të zgjoheshin. Kur u zgjuan, e pinë qumështin e tyre. O Allah, nëse këtë e bëra vetëm për të kërkuar fytyrën Tënde, na liro nga ky shkëmb!" Atëherë shkëmbi lëvizi pak — por jo aq sa të dilnin.
I dyti: frika nga Allahu
I dyti tha: "O Allah! Unë kisha një kushërirë që e doja shumë. Kur ajo ra në vështirësi, erdhi tek unë për ndihmë, dhe unë i premtova para vetëm nëse pranonte një gjë të ndaluar. Ajo, e shtrënguar nga nevoja, pranoi."
"Por kur u afrova, ajo më tha: 'Ki frikë Allahun dhe mos e thyej vulën përveçse me të drejtë.' Atëherë u tërhoqa menjëherë prej saj, ndonëse ishte njeriu që e doja më shumë, dhe ia lashë arin që i kisha dhënë. O Allah, nëse këtë e bëra vetëm për fytyrën Tënde, na liro nga gjendja jonë!" Dhe shkëmbi lëvizi edhe pak — por prapë nuk mjaftonte.
I treti: ndershmëria
I treti tha: "O Allah! Unë kisha punëtorë dhe ua paguaja të gjithëve hakun. Por njëri prej tyre iku pa e marrë pagën e tij. Unë i investova ato para dhe ato u shumëfishuan, derisa u bënë kope të tëra bagëtish."
"Pas një kohe ai u kthye dhe më kërkoi pagën. I thashë: 'Gjithçka që sheh — devetë, lopët, dhentë dhe shërbëtorët — janë të tuat, nga paga jote.' Ai tha: 'Mos u tall me mua!' I thashë: 'Nuk po tallem.' Dhe ia mora të gjithën pa lënë asgjë. O Allah, nëse këtë e bëra vetëm për fytyrën Tënde, na liro!"
Atëherë shkëmbi lëvizi plotësisht, dhe të tre burrat dolën të lirë, duke ecur përsëri nën qiellin e hapur.
Çfarë na mëson kjo ngjarje
Ky tregim na zbulon një të vërtetë të madhe: veprat e sinqerta, që i bëjmë fshehurazi vetëm për hir të Allahut, kanë fuqi që nuk e imagjinojmë. Asnjë nga këto tre vepra nuk u bë për lavdërim apo për sy të botës — secila ishte një luftë e brendshme që vetëm Allahu e pa.
Kur shpresat tona mbyllen si dera e asaj shpelle, mund t'i lutemi Allahut me veprat tona të mira (tevessul). Prandaj le të kemi gjithmonë vepra të fshehta mes nesh dhe Zotit tonë — sepse mund të vijë një ditë kur ato të jenë e vetmja gjë që na shpëton.
Pejgamberi ﷺ tregoi për tre burra që i zuri shiu, u strehuan në një shpellë, dhe një shkëmb ua zuri daljen — derisa secili u lut me veprën e tij më të sinqertë.
